अलीकडे खेड्यात फारसं जाणं होत नाही. पण इतकी वर्ष झाली तरी तिथल्या काही चालिरीती अजूनही पक्क्या ध्यानात आहेत. माडगूळला गेल्यावर तिथला एक महत्त्वाचा कार्यक्रम म्हणजे रोज निरनिराळ्या शेतकरी मंडळींकडे चहाला जाणं. आम्ही मुलं गावाकडं जायचो तो काळ पन्नास ते साठच्या दशकातला मंडळी गुळाचा चहा करायची आणि आग्रहानं पाजायची. वर विचारायची " गोड झालाय नव्हं? आणि निघताना स्वतःच्या मळ्यात पिकलेलं काहीबाही आग्रहानं बरोबर द्यायची मग कधी उसाची मोळी, कधी भुईमुगाच्या ओल्या शेंगा तर कधी तर कधी कोवळ्या हरबर्‍याचे डहाळे! याला म्हणायचं घरचा वानवळा!

आमच्या परिवारातील गदिमांचं आणि व्यंकटेशतात्यांचं खूप नाव झालं पण इतरांमधेही हे बीज थोडं थोडं विखुरलेलं होतंच! या सदरात तुम्हाला अंबादास माडगूळकरांच्या कविता, व्यंकटेशतात्यांच्या लेखणीतून उतरलेली गीतं ( होय! गीतंच!) असा घरचा वानवळा मनमुराद चाखायला मिळेल.