नमस्कार ! मी गीत रामायण ! गेल्या पन्नाससाठ वर्षात या महाराष्ट्रानं केलेलं कौतुक...आठवणी काळजात साठवल्यात मी !तो अक्षय आनंदाचाठेवा आहे माझा  या निमित्तनं तुम्हाला सांगणारंय सगळं . खूप वर्षांपूर्वीची गोष्ट ! बाबुजींनी  कार्यक्रम करायला नुकतीच सुरूवात केली होती . त्यावर्षी मृत्यूंजय दिनानिमित्त स्वातंत्यवीर सावरकरांचे पुण्यामुंबईत सत्कार होत होते  . पुण्याच्या नगरवाचन मंदिरात बाबूजींनी त्यांच्या अत्यंत भावपूर्ण आवाजात " सागरा प्राण तळमळला सादर केलं  . सत्कार समारंभ संपल्यावर सावरकर बाबूजींना म्हणाले "तू माझं हेच गीत दोन्ही वेळा गायलंस , पण मला तुझं गीतरामायण ऐकायचंय ! मग रात्रीच्या शिवाजी मंदिरातल्या सत्कारात सावरकरांच्या समोर बाबूजी गायले . आणि तुम्हाला सांगतो " दैवजात दु:खे भरता ऐकताना त्या स्वातंत्र्यवीराच्या डोळ्यातून घळाघळा अश्रू वाहू लागले. गीत संपल्यावर बाबुजींच्या पाठीवरून हात फिरवत सावरकर गहिवरून म्हणाले " कुणाचं अधिक कौतुक करू? तुझं कि माडगूळकरांचं ?  तुम्हाला सांगतो, त्या थोर स्वातंत्र्यवीराच्या या उदगारात मला सारं काही मिळालं .

 गेल्या भागात , गदिमांना झालेल्या साक्षात्काराविषयी मी आपल्याला सांगितलं . गदिमा नेहेमी म्हणायचे कि प्रभू रामचंद्रानं माझ्याकडून गीतरामायण लिहून घेतले याचं बीजमाझ्या आईनं तिच्या श्रद्धाशील वृत्तीनं लहानपणीच माझ्या मनात रोवलं असावं.त्यांचा एक मामा रामदासी होता . वयाच्या अठराव्या वर्षी जो रामदासी बनून तो घराबाहेर पडला .तो तब्बल एका तपानं म्हणजे बारा वर्षांनी घरी परत आला . स्वतःला विसरून तासंतास तो रामाची पूजा करीत असे आणि गदिमा ती अनिमिष नेत्रांनी न्याहाळत असत . पुढे हा मामा पुन्हा घरातून निघून गेला आणि त्यानंतर त्याची आणि गदिमांची कधीच गाठ पडली नाही . या त्यांच्या मामाच्या पाहिलेल्या रामभक्तीमुळे त्यांच्या मनातल्या रामप्रीतीच्या बीजाला अंकुर फुटला असं गदिमांना प्रामाणिकपणे वाटायचं.